In de VIVA!

interview VIVA

Toen ik een tijdje geleden een mailtje ontving van VIVA, schrok ik toch wel een beetje. Rowan had mijn blog gelezen en vroeg of ik geïnterviewd wilde worden voor een artikel in VIVA, zo’n groot blad! Maar ik twijfelde geen moment en Rowan kwam bij me langs voor een lang en prettig gesprek. Ze heeft mijn woorden in een prachtig artikel verwerkt.

Vandaag ligt ‘mijn’ VIVA in de winkels!

interview VIVA

Het artikel beslaat maar liefst 3 bladzijdes (of eigenlijk 2 en de titel) is zonder poespas, het verhaal staat er precies zoals het is. Confronterend voor me, dat wel.

Ik ben enorm dankbaar en stiekem ben ik ook best een beetje trots, want dit is precies waarom ik Marlevi begonnen ben. Mijn verhaal mag moet verteld worden.

Hieronder de losse bladzijdes zodat je het hele artikel kunt lezen.

interview VIVA

interview VIVA

interview VIVA

Rowan, dank je wel voor je tijd, moeite, lieve mailtjes en dit mooie resultaat. Niemand die het beter had kunnen schrijven dan jij.

 

43 Responses to “In de VIVA!”

  • Wat gaaf zeg! Daar mag je zeker bere trots op zijn! :)

  • Wat een mooi stuk zeg! Je kunt er met recht trots op zijn!

  • Ik ben zo ontzettend blij voor je en bij de eerste alinea krijg ik al tranen in mijn ogen. Ik ga de Viva zeker kopen ook al ken ik je verhaal, het maakt mij niet uit! Dan kan ik het aan andere laten lezen die eventueel weer eens iets te zeuren hebben.

    Zo mooi dat je dit hebt gedaan! Ben zo ontzettend trots op je! En helemaal omdat het verhaal ook gewoon klopt en tevreden is zoals jij het wilde. Helaas heb ik ooit met een krantenartikel iets anders ervaren, verwisseld met een persoon op de foto en een stukje tekst wat uit z’n verband was gerukt. Ik heb vroeger western gereden (paardrijden) en de journalist maakte er rodeo rijden van en werd verwisseld met een meisje dat al van jongs af aan dressuur deed. Iets waar ik dus niet tegen kan.

    Maar alle lof naar jou! Je mag er echt trots op zijn!

  • wat een ontzettend mooi,heftig en zo herkenbaar artikel…een artikel waar je trots op mag zijn.

  • het zal zeker confronterend voor je zijn,nu het zo zwart op wit staat. ik herken dat door mijn artikel een paar jaar geleden in de margriet.. zo vreemd en confronterend om je eigen verhaal te lezen en te delen met zoveel mensen… nogmaals petje af

  • Ik kan alleen maar zeggen: wauw! :)

  • Norma:

    Ik heb totaal andere ziekte maar het is zo herkenbaar…

  • Vera:

    Pff….. nu moet ik eerst de tranen uit mijn ogen vegen, want ik zie niet wat ik type.. Wat een verhaal.. Ik wist natuurlijk wel een beetje van “hoe of wat”, maar dit somt het zo goed leesbaar op.. Het komt binnen als een bom, wat een hel! Ik vind je zo’n sterke vrouw en wat heb je het toch getroffen met Len.

    Bedankt voor het delen, kanjer!

  • Rianne:

    Knap dat je je verhaal verteld hebt lieve Leontine, je mag met recht trots zijn op jezelf!!!

    Mijn mannetje even gebeld, die neemt de Viva voor me mee vanavond.

    Dikke knuffel voor jou XXX

  • Amy:

    Ik had je verhaal nog nooit echt volledig gehoord en wauw: wat ben jij een ongelofelijk sterke en moedige vrouw. Dat je na alles nog altijd zo positief kunt blijven en alles van de zonnige kant kunt bekijken, echt respect.
    Alleen kan ik zo boos worden op van die dokters die tegenwoordig alles als ‘modeziekte’ beschrijven, verschrikkelijk gewoon.

  • Nancy:

    Mooi stuk. Ik ken dat gevoel dat dokters je niet geloven helaas. gr Nancy

  • Ik had op je blog al eens de dingen die je schreef over je bekkenproblemen zitten lezen en het doet me heel veel om het te lezen. Ook nu zit ik weer met veel ontzag te lezen, wat ben jij toch een sterke vrouw.

  • Chantal:

    Hier een van de mensen van de thuiszorg die de eerste maanden na de geboorte van Evi bij je in huis is geweet.
    Ondanks alle pijn en verdriet,wilde je je niet laten kennen en ben je toch een goeie mama geweest(en nog steeds). Je gaf alles goed aan,hoe jij het wilde gebeurde het.
    Je maakte je elke dag op, je haar mooi gefohnd, leuke kleding aan,jij zoals je bent.
    Maar ik merkte wel dat je niet bij de pakken neer ging zitten, je was druk met uitzoeken en bekijken wat er mogelijk was.
    Als je je stille momenten had,dan liet ik je maar…..me toen niet realiserende wat er in je omging.
    Ik vind je een sterkte vrouw en door alles wat je hebt meegemaakt,ben je nu geworden wie je bent en ik vind het super dat je toch,ondanks alles, positief kan blijven.
    Je hebt je downdagen,maar dat mag ook,die moeten er ook zijn.
    Helemaal super dat je een blog begonnen bent en zo datgene wat je bezigheid kan delen met andere. Ga zo door….You go girl…you rock! Liefs Chantal

  • margriet kuper:

    wat een heftig verhaal,maar wat stoer dat je in de viva staat!! Mooi verwoord allemaal

  • Wat ontzettend knap dat je je verhaal heb vertelt aan de Viva. Ik ben er ontzettend doorgeraakt, de tranen staan in mijn ogen. Ik vind je zo’n ontzettend leuke, sterke en moedige vrouw en ik ben blij dat ik je heb mogen ontmoeten. Je verhaal kwam net als wat Vera zegt, binnen als een bom. Ik volg je al een hele lange tijd en ik wist al het één en ander, maar om alles zo in een verhaal te lezen. Dikke knuffel!

  • Wat bijzonder dit! En je verhaal blijft heftig! maar vind het altijd zo mooi dat jij (vaak) zo sterk bent!

  • Jeetje, bij het lezen van het eerste stuk liepen de rillingen over m’n lijf. Wat heftig! Bij het lezen van het laatste stuk lopen de tranen over mijn wangen. Wat een onwijs mooie, sterke vrouw ben je toch!

  • Pepita:

    Hee Leontine!

    Met veel belangstelling heb ik je artikel in Viva gelezen. Heftig, en oh zo herkenbaar! Ik heb zelf ook Ehlers-Danlos. Wat ontzettend balen dat de artsen er zo’n puinhoop van gemaakt hebben! En dat ze er zo laat achterkwamen dat je EDS hebt :( Ik hoop dat je snel weer wat mobieler bent! Heel veel beterschap!
    Groetjes,

    Pepita

    P.s het lijkt mij leuk om ervaringen uit te wisselen. Mocht je vragen hebben , dan kun je me altijd mailen. :)

  • Wat heb ik toch een enorme hoeveelheid respect voor jou! En wat heb je heftige shit mee gemaakt en wat moet je nu veel doorstaan! Ik vind het ontzettend knap dat je niet verbitterd bent geraakt, maar positief in het leven staan. Echt, ik neem mijn petje voor je af!

    En die arts? Ik ben plaatsvervangend kwaad!

    Meid, met tranen in mijn ogen heb ik het interview gelezen. Je bent een topvrouw!

  • Linda:

    De tranen rolden over mijn wangen toen ik las over je pijn, het onbegrip, het niet gelooft worden en dan toch zo’n heftige diagnose krijgen….ik neem mijn petje voor je af, je bent een voorbeeld voor ons allemaal. Wat een bijzonder interview en wat me ook raakte was de reactie van Chantal, iemand die je geholpen heeft…zij laat zien hoe sterk je bent en dat je echt een hele bijzonder vrouw en moeder bent.
    Lieve groet,
    Linda

  • Ik hoop dat je het niet erg vind als ik even een traantje weg pink, je verhaal ontroerd me enorm! Je bent echt een sterke vrouw!

  • Wendy (B):

    Echt mooi!

  • Jacolien:

    Wow wat een verhaal, ik heb super veel respect voor je dat je ondanks alles nog zo positief in het leven staat!!!
    En ondertussen maak ik me boos over die huisarts!!!!! Ik wens je veel geluk voor de toekomst met je 2 mooie kindjes en je man!!

  • Knap dat je je verhaal zo durft te delen

  • Wow, wat een lieve reacties allemaal. Dank jullie wel, doet me erg goed :).

  • Wat een stuk … en stoer dat je dat zo wilt delen.
    Respect en bewondering voor jou, Len en je meiden!

  • Kiambe:

    Goed van jou :)

  • Wauw, wat een mooi artikel is het geworden, en wat fijn dat je nu nog meer mensen kunt bereiken met je verhaal! Moedig dat je het hebt gedaan :)

  • Lettie:

    Met Heel veel respect je verhaal gelezen!!!! Je bent een kanjer!

  • Wat goed dat je je verhaal hebt kunnen doen in Viva! Ik denk dat het best een onbekende ziekte is (of in ieder geval, ik had er nog nooit van gehoord voordat ik jou leerde kennen) en op zo’n manier krijgt het toch wat meer aandacht en hopelijk ook begrip :).

  • Wat ben jij een sterke vrouw, om ondanks alles wat je hebt meegemaakt, en nog steeds moet doorstaan, zo positief te blijven. Ik heb met verbazing je verhaal gelezen, ongelooflijk dat sommige dokters zo star zijn ten opzichte van hun patiënten. Ik hoop dat jouw verhaal ze weer eens wakker schudt.
    Je man heeft groot gelijk dat hij geen andere vrouw wil, want zo’n topper als jij vindt hij nooit meer!

  • Els:

    Lieve Leontine,

    Ik ken je al langer,kende je verhaal ongeveer.Wist dat je meisjes het helaas ook hebben. Maar het nu nog eens te lezen,zo zwart op wit.
    Dat doet wat met een mens.
    Ik heb een enorm respect voor jou!

    Altijd gehad! In de tijd dat we nog samen op een forum zaten en je iets over jezelf vertelde was mijn bewondering en verwondering vaak groot!
    Ik dacht vaak,wat zit ik hier te zeuren…
    Jij verloor/verliest je positiviteit (haast) nooit.

    Ik weet zeker dat je voor veel mensen een steun bent.
    Dat het je af en toe al eens teveel wordt,is niet meer dan normaal.
    Je bent en blijft ook maar een mens,toch?

    Je krijgt het nog regelmatig erg hard te verduren.
    Toch kom je steeds weer overeind!
    Je bent en blijft een super lieve vrouw,moeder en echtgenoot.
    ééntje waar velen een voorbeeld aan kunnen nemen.

    Ik hoop dat er voor jou en jouw gezinnetje nog heel veel moois jullie pad kruist!
    Als er iemand is die dat verdient….
    Je mag met recht trots zijn op je verhaal in Viva!

    Ik blijf je zeker volgen.
    Heel veel liefs,
    Els XXX

  • hoi,
    Ik heb je interview gelezen: wat een heftig verhaal zeg, en wat ben je ontzettend sterk, echt waar complimenten daarvoor! Ook schrok ik heel erg van je verhaal, omdat ik er ontzettend veel in herken: na een heleboel steggelen en te horen krijgen dat ik me niet zo moest aanstellen(!!) heb ik na een jaar onderzoeken te horen gekregen dat ik de combinatie van FM, hypermobiliteitssyndroom en bekken instabiliteit heb. Niet erg fijn, maar wel fijn om te weten waarom ik elke dag zoveel pijn in m’n lijf heb. Net als jou heb ik een heel rottige bevalling gehad, en moest zeker 6 maanden herstellen. Welja, na 6 maanden kon ik dan weer een beetje fatsoenlijk trap op en af lopen, m’n kind even optillen of een rondje rechtop wandelen buiten 😉
    Van het verhaal over je beschadigde bekken ben ik best wel geschrokken. Ik heb zelf ook al een paar keer de opmerking gehad dat ik me moet laten onderzoeken op EDS, maar ik heb het tot nu toe niet gedaan….. Maar we willen nog wel een tweede kindje als het even kan. Je interview heeft me over de streep getrokken: ik wil eerst zeker weten of dat ik het nu wel of niet heb, voordat we verder gaan. Een eye-opener, waarvoor dank!

  • Een traan voor je moed, een traan voor je verhaal voor je heftige verhaal, een traan omdat ik respect voor je heb…..

  • Thea:

    Ik kende je verhaal al maar wat een heftig maar prachtig geschreven stuk. Ik heb enorm veel respect voor je!

  • Birgit geerts:

    Wat een verhaal, en wat herkenbaar! Ik heb ook het Ehlers-danlos Syndroom, 2 kinderen (die ook allebei EDS hebben) en ook ik heb te horen gekregen dat bekkeninstabiliteit maar een mode verschijnsel is, en de rest zat tussen mn oren zei hij! erg leuke revalidatie arts was dat, die ik toen had. Helaas hebben veel edssers last van onbegrip, verkeerde diagnoses, verkeerde behandelingen etc etc. Veel is te wijten aan het feit dat er te weinig over eds bekend is doordat er maar weinig mensen zijn in verhouding die het hebben. Mijn moeder is inmiddels bijna 75 jaar oud, in mijn ogen duidelijk EDS, en dat is volgens al de artsen niet waar! Ze zou niet genoeg verschijnselen van de test hebben, ze kennen mensen met EDS en die zijn heel anders, ze is niet lenig genoeg (ze kan verd.. nog dr handen plat op de grond leggen als ze staat en is tenslotte inmiddels bijna 75 jaar!) ze heeft geen zachte huid zoals edssers (mijn moeders huid is juist als een heel zacht perzikje!)of ze hebben andere smoesen NITWITS!
    Mooi dat jij je verhaal aan de Viva hebt gegeven, en volgens mij hebben veel edsssers de positiviteit als 1 van de symptomen erbij gekregen! Ik ken je niet, maar ben wel trots op je! dikke knuffel, Britt

  • Lieve Leontine,

    Wat mooi dat jouw verhaal over hoe je leven zo drastisch is veranderd in Viva staat en om te lezen hoe positief je nog steeds bent en ondanks alle narigheid, waar ik erg door geraakt wordt, nog altijd heel gelukkig bent. Dat bewijst voor mij hoe sterk je bent. Ik maak een diepe buiging voor je!

    Lieve groetjes, Rieneke

  • Minoes:

    Wat een verhaal Leontine !!!! Gelukkig dat je ondanks alles nog zo positief in t leven staat. En ik weet, EDS is een rot aandoening, maar ja, we maken er maar t beste van. Voor jou ook een dikke pluim. Lieve Groetjes, Minoes Fox

  • Mariska Karatzas:

    Hoi Leontine…evwn een emailtje vanuit Griekenland….ik vind het zo erg voor jou wat je hebt meegemaakt. Ik kan de pijn niet wegnemen maar ik weet wel iemand die dat wel kan…..iemand die jou helemaal kan genezen. En die zo enorm veel van je houdt en het verschrikkelijk vindt dat je zo moet lijden.Het komt misschien erg onverwacht maar ik weet en voel dat Hij ook de enige is die jou kan helpen. Zijn naam is Jezus. Het enige wat je er voor hoeft te doen is te vragen of Hij in je leven wil komen. Vraag om vergeving voor alles uit jouw leven, zeg dat je Hem de regie wil geven en zeg Hem dat je Hem wil leren kennen. Hij zal het doen. Hij zal je ten eerste kracht en hoop geven. En wanneer jij er aan toe bent dan kan je eens gaan kijken naar een Christelijke gemeente bij jou in de buurt. In het bijzonder een gemeente die geloven dat Jezus geneest. Dit alles komt misschien wat rauw op je dak, maar stel…je hebt alles geprobeerd en dit nog niet…ik verzeker je: je wint als je dit advies opvolgt!! Hoe dan ook…je wint want Jezus gaat je, vanaf t moment dat je je openstelt voor Hem, dragen….geloof me….je wilde dat je dit eerder had gedaan. Kijk maar eens naar filmpjes over miracles of healing by Jesus. Ik wens je heel veel liefde Leontine. God zegene je

  • Hannie:

    Ha allemaal,
    Vandaag weer veel pijn gehad en de hele zondag op bed gelegen. Gisteren een hele drukke dag gehad, en dan weet ik al dat de andere dag de klachten zich uitvergroten. Ik ben afgelopen zomer met iemand in contact gekomen met EDS. Zij was voor de eye-opener. Op 4 november hem ik mijn eerste bezoek aan het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen. Dan is de intake. Maar er zijn bij mij teveel verschijnselen en gebeurtenissen die op hun plaats zouden vallen bij de diagnose EDS. Ben heel erg benieuwd. Ergens hoop ik dat ik het heb. Jullie horen nog van mij.-

Leave a Reply

Welkom op Marlevi!
Je vindt hier alles over beauty, make-up, nail-art, fashion en meer. Ook schrijf ik over chronisch ziek zijn, handicap en alles wat daarbij komt kijken, en hier lees je meer over mij en hoe ik ineens rolstoelafhankelijk en bedlegerig werd.
Bijna iedere dag vind je hier een nieuw artikel. Kijk ook eens bij de reeds verschenen blogposts, je hoeft je niet te vervelen! Enjoy!

twitterbutton.nl

error: Content is protected !!