Chronisch pijnpatiënte en morfine-verslaafd

Chronisch zieken en gehandicapten slikken doorgaans behoorlijk wat medicijnen weg per dag, vanwege diverse redenen. Tegen de pijn, tegen spasmes of spierkrampen, om een bepaalde waarde in het bloed op peil te houden en zo zijn er nog 1001 redenen waarom medicijnen onmisbaar zijn.

Als chronisch pijnpatiënt, slik ik behoorlijk wat weg op een dag, mijn piek lag op 21 tabletten per dag, ongeveer een jaar geleden. Een behoorlijk aantal als je het mij vraagt, en het waren ook niet de meest onschuldige medicijnen. Ik werkte ze met veel tegenzin naar binnen en had het gevoel dat ik de hele dag niets anders deed dan bezig zijn met medicatie, wat heb ik nodig op welk uur? Inmiddels heb ik het kunnen reduceren naar minimaal 9 tabletten per dag, wat ik overigens nog behoorlijk veel vind. En dit is minimaal, op de meeste dagen moet ik extra bijslikken. Ik weet dat ik de medicijnen nodig heb, het zijn pijnstillers en spierontspanners/verslappers dus ik kan ze zeker niet missen, maar zelfs na al die jaren staat het me tegen en ik kan er niet aan wennen.. Ik ben ervan overtuigd dat mijn lichaam door al die chemische rommel, van binnen toch behoorlijk beschadigd. Mijn maag protesteert vaak en met regelmaat ben ik misselijk van al die rotzooi die ik naar binnen werk. Wat zou ik er graag mee stoppen..

Ongetwijfeld ben ik niet de enige die er zo over denkt, die het liefst medicatie-vrij zou zijn en het op eigen kracht wil doen, maar vaak is dat gewoon onmogelijk. Zodra ik stop met pijnstillers, heb ik de poppen aan het dansen.. Mijn lijf ligt zowat krom van de spierverkrampingen en de pijn is gewoonweg niet te doen. Daarbij komt nog dat, omdat het morfine betreft, ik die op uur en tijd moet slikken. Ben ik een half uurtje te laat met het innemen, dan protesteert mijn lijf en krijg ik last van ontwenningsverschijnselen. Zweten, bibberen, koud en warm tegelijk hebben, en na een uur te laat te zijn ben ik er, werkelijk waar en niet gelogen, doodziek van. Mijn lichaam is dus, afgezien van de pijn waarvoor ik ze slik, totaal afhankelijk geworden van morfine. Eigenlijk ben ik gewoon een junk, een morfine-verslaafde die niet meer zonder kan.

Toen ik vorig jaar nog behoorlijk wat meer slikte en ik wilde gaan afbouwen (omdat het me zo tegenstond), moest dit onder toezicht van een arts en met hele kleine stapjes gedaan worden. Niet even één tablet per dag weglaten, maar 1 tabletje van 5 mg per 14 dagen minderen. Dit mocht niet sneller vanwege de ontwenningsverschijnselen, maar ook omdat mijn lichaam dan teveel van slag kon raken en ik doodziek kon worden (sterker nog, stop je van het één op het andere moment, kan dit zelfs fataal voor je zijn). Ik slikte 60 mg per dag en wilde naar, maximaal, 30 mg per dag. Over de afbouw van 30 mg heb ik meer dan 3 maanden gedaan en dat waren 3 moeilijke maanden waarin de ontwenningsverschijnselen steeds weer terug kwamen en ik ‘even’ door de moeilijke en zieke momenten moest. Maar het is me uiteindelijk gelukt en daar ben ik trots op. Al slik ik inmiddels alweer 45 mg per dag, simpelweg omdat mijn lichaam meer pijnstilling nodig heeft dan dat ik besloten had nodig te hebben.

En dat vind ik het moeilijkste aan dit alles, dat je lichaam alles bepaalt en je zelf de teugels niet meer in handen hebt. Het is kiezen of delen, ofwel minimaal slikken en veel pijn hebben, ofwel hogere doseringen slikken en redelijk normaal kunnen functioneren. De keuze is snel gemaakt, eigenlijk heb je geen keuze. Mijn mama zegt altijd, ‘die hangt, die verlangt’ en zo is het maar net.

Er zijn ontzettend veel mensen anti-medicatie en in de loop der jaren heb ik dan ook veel opmerkingen en ongevraagde adviezen gekregen. Dat het slikken van medicatie of pijnstillers vaak niet nodig is, er zijn immers genoeg huis-, tuin- en keukenmiddeltjes om pijn tegen te gaan…. Je moet gewoon even doorbijten, kiezen op elkaar, dat kan ook geen kwaad. En anders, dan slik je toch gewoon een paracetamolletje? Helpt ook hoor.. Daarnaast al die adviezen over alternatieve therapie, iedereen weet wel een ‘adresje’ van iemand die de pijn zó weg kan nemen, met acupunctuur, kruiden, stroompjes en weet-ik-veel-wat. Het helpt allemaal en je pijn is zo verdwenen, probeer maar eens… deze mensen hebben écht geen idee van wat ze zeggen of over welke soort pijn ze het hebben. Zij hebben waarschijnlijk zo af en toe eens last van een hoofdpijntje dat met paracetamol zo verdwenen is, en kunnen zich totaal niet voorstellen wat een chronisch pijnpatiënte dagelijks doormaakt. Vaak zeggen ze er trouwens ook nog bij, dat zij zelf een hoge pijngrens hebben. En dat is ook weer zoiets, pijngrens.

Ieder mens heeft een andere pijngrens, andere pijnbeleving. Waarom zeggen mensen dat ze een hoge pijngrens hebben, hoe weten ze dat nu? Wie bepaalt dat, aan de hand van welke richtlijnen? Is het niet zo, dat mijn lichaam vanwege verstoorde bindweefselstructuur en beschadigde zenuwen, anders en heftiger reageert op pijnprikkels? Dat mijn lichaam de pijn veel heftiger ‘laat voelen’ dan bij een ander? Daardoor is mijn pijn en mijn pijnbeleving inderdaad anders dan bij iemand die die bijkomstigheden niet heeft, maar wil dat zeggen dat zij een hogere pijngrens hebben dan? Of ik in dat geval een veel lagere pijngrens heb, en dus een flauwerik ben die om het minste of geringste pijntje roept? Als je het mij vraagt, nee hoor. Ieder lichaam reageert anders op prikkels waardoor de een meer pijn voelt/krijgt dan de ander. De impulsen die doorgegeven worden door de zenuwen zijn anders, maar dat betekent (in mijn beleving dan) dus niet dat de een meer pijn kan verdragen dan de ander. Nee, sommige mensen hebben een lichaam waarbij de pijnsignalen anders worden afgegeven en dát is het verschil. Laten we dus eens ophouden met het zeggen dat je een hoge pijngrens hebt. Flauwekul, jouw lichaam reageert anders en dus voel jij waarschijnlijk minder pijn maar dat wil echt niet zeggen dat jij dus minder flauw bent en meer pijn kan verdragen..

Als patiënt die afhankelijk is van medicatie, ben je nooit zo ‘vrij’ als een ander. Wil je spontaan even weggaan, dien je altijd eerst je medicijnvoorraad in je tas te checken. Heb je wel genoeg bij, extra voor noodgevallen etc. etc. Je moet eigenlijk altijd bedacht zijn op tegenvallers. Zo heb ik áltijd een doosje met medicatie voor minimaal 3 dagen bij, naast de medicatie die ik voor die dag nodig heb. Voor het geval dat. Je weet maar nooit, stel dat, halverwege de reis naar het pretpark, je zo in de file komt dat je uuuren later thuis komt dan gepland. Ook voor een vakantie geldt, dat ik dubbele medicijnen meeneem. Wij hebben zelf eens meegemaakt dat we, op de laatste dag van de vakantie in ons vakantiehuisje, flinke autopech kregen en de auto daar naar de garage moest omdat we er niet meer mee konden rijden. Daar bleek het om een bijzonder onderdeel te gaan, wat besteld moest worden. Aangezien het op een vrijdag gebeurde, diende we het weekend over te blijven en zou de auto pas op zijn vroegst, maandag klaar zijn. Gevolg was dat wij nog 4 dagen langer zijn gebleven, immers we konden niet naar huis. Je moet er toch niet aan denken dat je dan niet genoeg medicijnen bij hebt.. je hebt dan serieus een probleem. Kun je daar een  huisarts en apotheek zoeken die een recept willen uitschrijven en medicijnen willen afgeven, ook nog in het weekend. Nee, altijd voorbereid zijn is het beste. Hou rekening met een onverwacht logeerpartijtje ergens en zorg dat je áltijd en overal extra medicatie bij hebt. Bij ons ligt er een extra setje in de auto, zit er een setje in mijn handtas en eentje in het tasje aan mijn rolstoel. Ook heeft Len nog medicijnen in zijn jaszak bij, allemaal voor het geval dat.

Voor een vakantie in het buitenland ligt het nog gecompliceerder. Mijn morfine-medicatie mag niet worden ingevoerd of uitgevoerd, dat is smokkel en daar staat, in veel landen, gevangenisstraf op. Toch heb ik mijn medicijnen nodig, hoor ze bij de hand te hebben en het is vaak zo, dat ze in het land van bestemming niet altijd te krijgen zijn. Voor deze medicatie heb ik dan ook een getekende verklaring nodig van het ministerie, dat ik deze medicatie nodig heb en legaal mag in- en uitvoeren. Ik dien voor deze verklaring een aanvraag in te dienen bij het ministerie, minimaal 3 maanden voordat ik ga reizen. Op de verklaring staat precies welk medicijn ik mee mag nemen, in welke vorm en in welke hoeveelheid. Ik mag absoluut niet meer meenemen dan dat. Voor ons dus niet even snel een last-minute boeken naar Turkije, nee, er gaat heel wat administratieve rompslomp (en kosten!) aan vooraf. Het innemen, vervoeren en gebruiken van bepaalde medicatie is dan ook niet zomaar vanzelfsprekend en je dient met veel dingen rekening te houden.

Zorg dat je als patiënt, ten allen tijde een medicijnpaspoort bij hebt en vermeld daar ook de tijden van inname op. Mocht je onverwachts iets gebeuren of je komt in het ziekenhuis terecht, weet de arts precies welke medicijnen je slikt, in welke hoeveelheden en op welke tijdstippen. Erg belangrijk, zeker als er iets gebeurd is waardoor je zelf niet aanspreekbaar bent en kunt aangeven op welk tijdstip je weer medicatie nodig hebt. Dit kan een hoop narigheid en onduidelijkheid voorkomen.

Het innemen van medicijnen is (vaak, in mijn geval dan) niet zo goed voor je gezondheid, het blijft immers chemische troep, maar wél noodzakelijk. Patiënten slikken medicijnen niet voor hun lol en mochten ze met minder toe kunnen, zullen ze dat zeker doen. Dus hou je vooroordelen voor je, zeg niet dat je een hogere pijngrens hebt of het met een paracetamolletje af kunt. Dat jij nog wel een ‘wondermiddeltje’ weet, een behandeling kent die helpt of wat dan ook.

 

Het niet-serieus genomen worden, dát doet patiënten erg veel pijn. En die pijn, die is niet weg te nemen met een tabletje of morfine en heeft helemaal niets met een pijngrens te maken….

 

 

12 Responses to “Chronisch pijnpatiënte en morfine-verslaafd”

  • Jeetje wat heftig! En dat je zo afhankelijk bent geworden van die morfine… Maar dat je toch hebt afgebouwd – respect!
    Zelf ben ik aan de ritalin (concentratie) en de melatonine (slapen), dus ik weet wel een beetje hoe het is om dagelijks pillen te slikken, maar zo’n strak schema als jij hebt… Jeeminee!

  • Bij toeval kom ik op jou site terecht
    en ziek ik bij nog meer toeval Chronisch ziek staan onder catogorien…

    Heel heftig wat jij allemaal mee maakt..
    Ik heb zelf ook iets chronisch.. ze weten alleen niet wat, door jou blog te lezen voel ik me in ieder geval niet zo alleen. (bij deze dan volg ik je ook zodat ik een beetje op de hoogte blijf als je t goed vind)

    en dat niet serieus genomen voelen snap ik nog meer! dat is het aller ergste misschien wel!

    heel veel sterkte!

    xx

    • Tuurlijk vind ik het goed als je me volgt, leuk zelfs. Fijn dat je je door mijn artikel/blog niet zo alleen voelt staan en begrepen voelt.

      Ik hoop dat ze snel weten wat je hebt, een diagnose voegt vaak niet zoveel toe en heeft geen effect op klachten, maar als je klachten een naam hebben maakt het het accepteren en serieus genomen worden wel makkelijker.

      Hou me op de hoogte van hoe het met je gaat, ook qua diagnose. Jij ook veel sterkte!

  • tonnie:

    Hallo leontine je verhaal is zo herkenbaar voor mij!
    ik zit helaas in het zelfde schuitje met mijn morfine.
    alles wat je verteld is ook bij mij van toepassing weet er alles van ook van de afkik enzo.
    ik neem mijn medicijnen dikwijls illegaal mee op vakantie helaas
    heb ook al een paar keer via de officiele weg gedaan neemt veel moeite en tijd in beslag.
    als ik alles goed geregeld had werd er helemaal niet gecontroleerd zo lijkt het een makkie om het zo mee te nemen tot het een keer verkeerd gaat naturlijk.
    ik heb dus ook al verschillende keren afgebouwd en ben ook wel eens coldturkey gestopt.
    maar omdat ik zoveel pijn heb moet ik toch steeds weer beginnen.
    andere opties heb ik niet van pjnstilling omdat deze gewoon niet werken.
    ik zit nu op 2x daags 20 mg oxycotin en na gelang de uitbraak pijn 4x 10 mg of 4x5mg oxynorm.
    ik slik deze voor zenuw pijn in beide benen(spondylodese van 4 nivo’s) en in gezakte wervels en heb op sommige nivo’s geen tussenwervelschijven meer.
    ik heb ook altijd het gevoel dat ik wil stoppen met de morfine maar helaas de pijn laat dat niet toe.
    ben jij ook depresief van de morfine?
    ik wens je veel sterkte toe en ik vond het wel heel erkenbaar wat je schrijft.
    het is voor mij wel een opkikker om dit zo te lezen je voelt je soms zo onbegrepen vooral bij mensen die zelf geen pijn hebben die zeggen altijd van dat je moet stoppen met die rotzooi als je het over de negatieve dingen hebt van de morfine.
    ik ga nu stoppen zou er nog veel meer over kunnen schrijven.
    de groetjes en hou je taai

    • Wat fijn dat je je in mijn verhaal herkent en er kracht en begrip in vindt.

      Gelukkig ben ik niet depressief door de morfine, maar ik weet dat het een bekende bijwerking is. Het klinkt zo makkelijk gezegd, niet aan toegeven en positief blijven, maar helaas werkt het niet zo. Heb je al andere medicijnen voor zenuwpijn geprobeerd die die bijwerkingen niet bij je geven? Lyrica is specifiek voor zenuwpijn, ik heb ook een tijdlang veel zenuwpijn gehad en gebruikte dit medicijn en dat werkte prima daarvoor. Uiteindelijk ben ik toch geswitched naar een ander medicijn dat beter bij me paste, maar misschien is het voor jou wel wat?

      Mocht je meer willen schrijven, schroom niet en doe het hoor! Je mag me ook altijd mailen als je dat fijn vindt, het email-adres vind je op de contact-pagina. Ik beantwoord je mailtje zeker.

      In ieder geval heel veel sterkte!

  • Mieke:

    Het is al beroerd genoeg voor je dat je dit nodig hebt om de scherpe kantjes van de pijn af te halen (net als in het artikel over cannabis). Ik begrijp dan ook niet helemaal waarom mensen het nodig zouden vinden om je hierover te veroordelen, terwijl ze in de verste verte niet weten waar ze over spreken. Op zij Hollands gezegd noemt men dit ook wel ‘je hebt makkelijk lullen’.

  • snarfmeister:

    Hallo,

    Herkenbaar ik ben zelf afgekickt na 15 maanden gebruik van 120 mg per dag oxycontin die narigheid heb ik in 12 weken af kunnen bouwen.
    Ik heb nu wel voor mezelf besloten dit nooit meer dan maar pijn nu voor spierspasme alleen nog wat cannabis.

    veel sterkte in de toekomst

    • Wat heb je veel geslikt en nog in relatief korte tijd kunnen afbouwen, enorm goed van je!

      Ben blij dat je het met cannabis af kunt, mij lukt dat niet (gebruik t ook voor de spierspanning), dan is de pijn te sterk. Ik kies precies anders dan jij, liever slikken en minder pijn, dus (voor mij) meer kwaliteit van leven. Zonder oxy’s is het niet te doen. Maar dat is een persoonlijke keus natuurlijk. Vooral doen waar jij je goed bij voelt.

  • Riah:

    Hallo,

    Hier ook iemand met chronische nodig hebben van morfine, Oxycodon,oxynorm , al 8 jaar en zal nooit zonder kunnen want dan ben ik aan bed gekluisterd denk ik . Heb zo vaak willen stoppen, maar heb het opgegeven. Daarbij ook geaccepteerd.
    Moedig van je hoor , probeer er alles van te maken ook!
    Groetjes riah.

  • Chantal:

    Hoi,

    Het is een hel.
    Leven met zoveel pijn.
    Ik heb een gezin en sinds ik ziek ben is er zoveel veranderd.
    Ik ben mijn leven kwijt waar ik vrolijk en onbezorgd door het leven ging.
    De pijn beheerst mijn hele leven en dat van mijn gezin.
    Niet weten hoe je opstaat en waar je tot instaat bent die dag.
    Je gezin en jezelf niet alles kunt geven.
    Laat staan je vrienden en familie.
    Nu lig ik wakker in bed na een ontzettende zware dag.
    Mij af te vragen hoe kan ik nog z’n dag aan.
    De medicatie haalt de scherpe kantjes eraf maar met zoveel gevolgen van dien.
    Ik slik meer dan 120 Mg morfine per dag.
    Mijn lichaam is er aan gewend maar ook aan de verslaving ervan.
    Zo vaak alles in de ton willen gooien …wordt soms hopeloos van alle medicijnen spuiten zetpillen clismas noem maar op.
    De onbegrip van mensen van wie je het vaak niet verwacht doet zo zeer.
    Ik snap dat het soms niet te begrijpen is.
    Vooral als mensen jou zien in een van de goede dagen van jou.wat goed ook mag inhouden.
    Soms als je jou iets goed voelt wil je ook genieten van jou gezin en jou kinderen.
    Maar een oordeel staat altijd klaar.
    Ik trek mij daar nu weinig meer van aan maar waar bemoeien zij zich mee soms gun ik ze een dag van mijn leven.
    Kijken of ze dan nog een oordeel of goede ideen hebben .
    De dagen dat ik mij iets beter voel probeer ik te genieten van mijn leven.
    Mijn gezin is zo mooi zo dankbaar voor hun.
    Maar o god wat voel ik mij ook schuldig.
    Ik zou alles over hebben om mij niet meer druk te maken hoe ik de dagen door kom .
    Maar gewoon kan genieten lekker fietsen met mijn kinderen naar een pretpark of lekker shoppen.
    Lekker op vakantie .
    Ik vraag mij zo vaak af doe ik goed aan om zoveel morfine te slikken .ik probeer soms te minderen maar de pijn is zo veel .
    Maar de bijwerking man de morfine is ook zo heftig.
    Als ik maar iets te laat ben ben heb ik al heftige afkikverschijnselen .
    Waar doe je goed aan. Heb al zoveel dingen geprobeerd van pleisters tot weet ik wat.

    Ik ben normaal niet een persoon die dingen online zet of er over praat.
    Mensen die dit niet kennen weten toch niet waar je over praat.
    Als ik jullie verhalen lees voel ik herkenning
    Ik moest het gewoon even kwijt.

  • Ger:

    Hoi ,

    Hier ook een hele bups aan medicijnen per dag ongeveer pillen puffers poeders drankjes 52 en in 8 jaartijd 37 keer geopereerd blijven we gewoon doorgaan.
    Ik kan niet meer zonder

    Des al niet te min ik ben en blijf positief

    Keep up the vibe

Leave a Reply

Welkom op Marlevi!
Je vindt hier alles over beauty, make-up, nail-art, fashion en meer. Ook schrijf ik over chronisch ziek zijn, handicap en alles wat daarbij komt kijken, en hier lees je meer over mij en hoe ik ineens rolstoelafhankelijk en bedlegerig werd.
Bijna iedere dag vind je hier een nieuw artikel. Kijk ook eens bij de reeds verschenen blogposts, je hoeft je niet te vervelen! Enjoy!

twitterbutton.nl

error: Content is protected !!